Spektakl inspirowany tekstem Paula Claudela „Joanna d’Arc na stosie” i filmem Carla Theodora Dreyera „Pasja Joanny d’Arc”, rozbity tekstem Błażeja Tokarskiego „Maria Egipcjanka”

Joanna, dziewica męczennica – Joanna Dryś
Maria Egipcjanka, ladacznica – Dominika Sułtan
Boska Matka, święta Tiamat – Anna Błażewicz
Jeffrey Dahmer, kapłan – Borys Krzysztyński/Jakub Romanowski

inscenizacja: Błażej Tokarski

<<(…) gdy język i symbolika ofiary w konkretnym kontekście kulturowym podlegają różnorodnym interpretacjom, to w miejscu odprawienia obrzędu pozostają rzeczywiste kości, poświadczając, że dokonał się tam rzeczywisty ubój. Religia jest realistyczna na śmierć i życie – co sytuuje ją niewątpliwie w bliskości z naturą.>>

Walter Burkert, Stwarzanie świętości

W spektaklu Teatru74 joanna.głosy ziemi widzimy Joannę d’Arc w momencie jej najcięższej próby- śmierci na stosie. Historia politycznego procesu staję się tu pretekstem do rozważań o idei ofiary przebłagalnej, a sama Joanna staje się dziewicą, której poświęcenie ma uratować chylący się ku upadkowi świat. Bohaterstwo młodej, autentycznie religijnej dziewczyny zostaje przeciwstawione zdeprawowanej i uwikłanej w politykę władzy kościelnej. Twórcy spektaklu skupiają się zarówno na duchowym i cielesnym wymiarze ofiary dziewczyny. Przedstawiają ambiwalencję rytuału, ukazując zarówno jego okrucieństwo, jak i niewytłumaczalną, inspirującą moc. Gdy myślimy o społeczności, która wybiera kozła ofiarnego i składa go w ofierze bogom, trudno nam myśleć o tym inaczej niż o perwersji, jednak heroizm nastolatki, która mimo wątpliwości i wewnętrznych rozterek oddaje życie za to w co wierzy, budzi szacunek i podziw. Być może dlatego Joanna tak bardzo fascynuje i nie pozwala uznać siebie za bohaterkę dawno skończonego dramatu.

UWAGA:
W czasie przedstawienia używany jest efekt lamp stroboskopowych.